by: JHENYN F. VARGAS
Saturday, July 5, 2008
Ang Alamat ng Medyas
Noong unang panahon wala pang ibang panoot sa paa ang mga tao sa sapatos. Sa bayan ng Paahan may nakatirang mag-asawa na may kaisa-isang anak, ang pangalan niya ay Mediya. Siya ay lumaking maganda ngunit may di magandang ugali, inggitera at mapagmataas. Wala na itong ginawa kung di ang pintasan ang ibang tao. Isang araw may dumating silang bagong kapitbahay at may anak itong napakagandang dalaga, si Toyang. Kabaliktaran ng ugali ni Toyang si Mediya, siya ay mabait at mapagkumbaba sa kabila ng pagiging anak ng isang negosyante. Dahil dito marami siyang naging kaibigan at marami rin mga nahumaling na kalalakihan sa kanya isa na rito ang matalik na kaibigan ni Mediya na si Goku. Naghatid ito ng matinding inggit at galit sa dibdib ni Mediya, mula noon ay nagkaroon na ng hindi magandang pakikitungo si Mediya dito. Sa tuwi na lamang ay sinisiraan ni Mediya si Toyang sa iba nilang kapitbahay. Sa di inaasahang pangyayari nalugi sa negosyo ang pamilya ni Toyang at sila ay naghirap. Ikinatuwa naman ito ni Mediya, ipinagkalat niya na kaya naghirap ang mga ito ay dahil sa manggagantso at manloloko ang mga ito na hindi naman totoo. Dahil sa kahirapan napilitan ang ina ni Toyang na mamasukan kina Mediya. Lagi na lamang inaaway at nilalait ni Mediya ang ina ni Toyang. Isang gabi, pinuntahan ni Toyang ang kanyang ina upang sunduin. Naabutan niya na sinisigawan ni Mediya ang kanyang ina dahil sa nabasag nito ang salamin. Nakiusap siya na wag ng pagalitan at babayaran na lamang ang salamin na nabasag ngunit sa halip na tumigil si Mediya ay lalo itong nag ngitngit sa galit, sinabi pa nito na hampas lupa at manloloko ang mag-ina at hindi na nila mababayaran ang salamin. Di pa nasiyahan at itinulak pa niya ang mag-ina sa ulanan na siyang ikinasugat ng paa ng ina ni Toyang. Lumuluha na naglalakad pauwi ang mag-ina, hindi kinaya ng ina ni Toyang kaya ito'y ngkasakit at nagkaroon ng mga paltos sa paa dahil sa sapatos. lumipas ang mga araw ay lalong lumubha ito at namatay. Naging balita ito sa kanilang bayan. Lubhang nagalit si Toyang kay Mediya kaya't kanya itong isinumpa. "Ang isang katulad mong inggitera at mapang-api ay dapat turuan ng leksyon'', iyon ang huling kataga ni Toyang at ito'y naglaho na lamang sa kanilang bayan. Nagkibit balikat naman si Mediya, nasiyahan pa ito at sa wakas wala na siyang karibal sa puso ni Goku, wala na rin ang kinaiinggitan niya. Ganon na lamang ang pagkagulat ng magulang ni Mediya isang umaga ng di nila ito matagpuan kahit saan. Wala ni isa ang makapagsabi kung nasaan ito, tanging ang nakita na lamang nila sa higaan nito ang isang kapirasong tela na animo'y isang maliit na sako na sing laki ng kanilang mga paa. Nabalitaan ito sa kanilang bayan at nagkaroon ng usap usapan na ito'y maaaring si Mediya, bilang parusa sa kanya dahil sa pagiging mapang-api nito, at upang pagbayaran nito ang nagawang kasalanan sa mag-ina. Hindi naglaon ginamit nila ito sa paa upang maprotektahan sa paltos at sugat na mula sa sapatos,tinawag nila ang maliit na tela na Medyas, hango sa pangalang Mediya. Na nagpapa alala sa kwento ng mag-ina, na kaya isang pares ay sumasagisag sa mag-ina na inapi ni Mediya at naging parusa kay sa kanya na pangalaagaan ang paa laban sa sugat na dapat ay kanyang ginawa sa mag-ina. Ganun din ang baho ng paa ay kanyang maamoy, na parusa naman sa pagiging mapanira sa kapwa, ang pagpansin sa baho ng iba bago ang kanyang sarili.
Alamat ng Bola
Sa isang liblib at malayong pook, may isang mayamang mag-asawa na pinagkalooban ng isang napakalusog na batang lalaki, katangi- tangi ang batang ito dahil siya ay sobarang bilugan. Ang batang ito ay nagngangalang AMBO ngunit mas kilala siya sa tawag na BO. Habang siya ay tumatanda,hindi siya tumangkad at sa halip ay lalong bumibilog. Ngunit hindi niya ito alintana dahil sa pagkasabik at kasayahan na nadarama niya sa tuwing makakakita siya ng maraming pagkain sa kanilang hapag-kainan. Dahil sa pagiging anak- mayaman, hindi siya gumagawa sa kanilang tahanan kahit ng mga simpleng bagay lamang. Hindi rin siya masyadong lumalabas sa kanilang tahanan dahil tamad siyang magpalakad-lakad. Halos na lang yata ng Gawain ay inaasa niya sa mga kasambahay. Wala siyang ginawa kundi ang kumain na naging dahilan ng kanyang tuloy-tuloy na paglobo. Hindi niya pinakikinggan ang lahat ng mga paalala ng kanyang mga magulang na labis ng nag-aalala sa kalagayan ni Bo. Isang gabi, maraming pagkain ang nakalabas sa lamesa ng kanilang kusina,kinuha niya ang mga ito at dinala sa kanyang silid ng hindi nagpapaalam sa kanyang mga magulang. Subalit nakita siya ng isang katulong at hiniling n asana ay mabigyan ng leksiyon si Ambo. Ngunit hindi ito napansin ni Ambo at sa halip ay kumain siya ng kumain hanggang sa maramdaman niya na tila nilalamon ng kanyang katawan ang kanyang mga kamay at mga paa,pati na rin ang kanyang ulo dahil lumulubog na ang mga ito sa sarili niyang katawan. Hanggang sa maging bilog na bilog na siya na tila isang perpektong bilog. Buhat sa kamang hinihigaan niya ay bigla na lamang siyang gumulong at nagpatalbog talbog sa sahig. Kinabukasan, laking pagtataka ng kanyang mga magulang nang hindi pa siya lumalabas sa silid samantalang oras na ng kanilang almusal. Laking gulat ng mga ito ng hindi matagpuan si Ambo, at sa halip ay isang hindi pamilyar na bagay ang kanyang nakita. Ito ay marahan pa ring tumatalbog at gumugulong gulong sa sahig. Subalit hindi niya iyon pinag-ukulan ng pansin dahil sa lubos na pag-aalala sa kanyang nawawalang anak. Ilang araw pa ang nakalipas ngunit nanatiling nawawala si Ambo, ang kanyang anak. Hanggang nang muli siyang pumasok sa silid ng anak dahil sa pangungulila at doon niya napansin na kakulay ng damit ni Ambo ang kulay ng telang nakabalot sa bilugang bagay na iyon. Niyakap niya iyon at naisip na lamang niya na iyon ang kinahinatnan ng kanyang anak dahil sa katigasan ng ulo nito.Hindi naglaon, may isang batang paslit at bulol ang nakatuwaan ng nanay ni Ambo dahil sa pangungulila at nabanggit niya ang pagkawala nito at laking gulat niya ng ulitin nito ang pagkasabi niya na “nawawala si Ambo ngunit dahil bulol ang bata ay puro dulo lang ng salita ang nabigkas nito gaya ng “Bo? La? Bo? La? At sa paglaon ay tinawag nila itong bola.
BY: Cristina M. Villanueva
Sa isang liblib at malayong pook, may isang mayamang mag-asawa na pinagkalooban ng isang napakalusog na batang lalaki, katangi- tangi ang batang ito dahil siya ay sobarang bilugan. Ang batang ito ay nagngangalang AMBO ngunit mas kilala siya sa tawag na BO. Habang siya ay tumatanda,hindi siya tumangkad at sa halip ay lalong bumibilog. Ngunit hindi niya ito alintana dahil sa pagkasabik at kasayahan na nadarama niya sa tuwing makakakita siya ng maraming pagkain sa kanilang hapag-kainan. Dahil sa pagiging anak- mayaman, hindi siya gumagawa sa kanilang tahanan kahit ng mga simpleng bagay lamang. Hindi rin siya masyadong lumalabas sa kanilang tahanan dahil tamad siyang magpalakad-lakad. Halos na lang yata ng Gawain ay inaasa niya sa mga kasambahay. Wala siyang ginawa kundi ang kumain na naging dahilan ng kanyang tuloy-tuloy na paglobo. Hindi niya pinakikinggan ang lahat ng mga paalala ng kanyang mga magulang na labis ng nag-aalala sa kalagayan ni Bo. Isang gabi, maraming pagkain ang nakalabas sa lamesa ng kanilang kusina,kinuha niya ang mga ito at dinala sa kanyang silid ng hindi nagpapaalam sa kanyang mga magulang. Subalit nakita siya ng isang katulong at hiniling n asana ay mabigyan ng leksiyon si Ambo. Ngunit hindi ito napansin ni Ambo at sa halip ay kumain siya ng kumain hanggang sa maramdaman niya na tila nilalamon ng kanyang katawan ang kanyang mga kamay at mga paa,pati na rin ang kanyang ulo dahil lumulubog na ang mga ito sa sarili niyang katawan. Hanggang sa maging bilog na bilog na siya na tila isang perpektong bilog. Buhat sa kamang hinihigaan niya ay bigla na lamang siyang gumulong at nagpatalbog talbog sa sahig. Kinabukasan, laking pagtataka ng kanyang mga magulang nang hindi pa siya lumalabas sa silid samantalang oras na ng kanilang almusal. Laking gulat ng mga ito ng hindi matagpuan si Ambo, at sa halip ay isang hindi pamilyar na bagay ang kanyang nakita. Ito ay marahan pa ring tumatalbog at gumugulong gulong sa sahig. Subalit hindi niya iyon pinag-ukulan ng pansin dahil sa lubos na pag-aalala sa kanyang nawawalang anak. Ilang araw pa ang nakalipas ngunit nanatiling nawawala si Ambo, ang kanyang anak. Hanggang nang muli siyang pumasok sa silid ng anak dahil sa pangungulila at doon niya napansin na kakulay ng damit ni Ambo ang kulay ng telang nakabalot sa bilugang bagay na iyon. Niyakap niya iyon at naisip na lamang niya na iyon ang kinahinatnan ng kanyang anak dahil sa katigasan ng ulo nito.Hindi naglaon, may isang batang paslit at bulol ang nakatuwaan ng nanay ni Ambo dahil sa pangungulila at nabanggit niya ang pagkawala nito at laking gulat niya ng ulitin nito ang pagkasabi niya na “nawawala si Ambo ngunit dahil bulol ang bata ay puro dulo lang ng salita ang nabigkas nito gaya ng “Bo? La? Bo? La? At sa paglaon ay tinawag nila itong bola.
BY: Cristina M. Villanueva
Alamat ng Buhangin
Sa isang malayong lugar ay may isang maliit na bayan na kung tawagin ay Malasmas, ang bayang ito ay hindi gaanong kahali-halina na tila ba napaglipasan na ng panahon sa kadahilanang maliit lamang ito, hindi abot ng kuryente at may kakulangan sa mga kagamitan. Ang kinabubuhay ng mga tao dito ay pangingisda dahil may kalapitan ito sa karagatan. Pero hindi alintana ng mga tao ang kahirapan dahil maganda ang samahan nila, nagtutulungan sila at nagbibigayan. Ang kahirapan sa lugar na ito ay natuldukan nang dumating ang isang lalaking hindi katandaan, na tila ba kumikinang-kinang dahil sa mga alahas na suot nito na nagngangalang Burgos. Siya ang nagdala ng modernisasyon sa bayan ng Malasmas. Nagkaroon na ng mga makabagong kagamitan at ibang trabaho ang mga mamamayan. Isang araw ay naisipan na naman niya magpatayo ng isang pabrika na malapit sa dagat ngunit may nagsabi sa kanya na may masamang maidudulot ito sa dagat at sa mga tao dahil sa usok at duming ilalabas nito. Ngunit walang pakialam si Burgos sa ibang tao at ang mahalaga lang sa kanya ay maipatayo iyon upang lalong dumami ang kanyang kayamanan. Balak niyang paalisin ang mga taong nakatira sa lupang pagtatayuan ng pabrika. Hindi iyon ang unang pagkakataon na magpapaalis siya ng mga tao sa kanilang tirahan. At dahil sa kayamanan at kapangyarihan niya ay marami siyang kuneksyon kaya hindi mahirap para sa kanya na ang gawin ang mga ganoong bagay. Sa kanyang pananaw, ayos lang na palayasin ang mga tao dahil pwede niyang gawin ang kahit ano dahil malaki ang utang na loob ng mga ito sa kanya dahil bumuti ang pamumuhay nila nang dumating sa bayan ang modernisasyon at dahil na din sa kadahilanang ang tingin niya sa sarili niya ay napakataas at napakamakapangyarihan at mga taong iyon ay maituturing lamang na mga alipin.
At dumating na nga ang araw na sisimulan na ang pagpapagawa nito, nanlaban ang mga taong bayan at may ilang nasawi dahil sa pagtatanggol sa kanilang lupain at sarili. Sa kasamaang palad ay hindi nagtagumpay ang mga ito, sila ay pinalayas sa kanilang mga tirahan. Maya-maya ay may lumapit kay Burgos na isang matandang babae at nagmamakaawang huwag siyang palayasin doon. Lumuhod ito sa harapan niya ngunit pinagtabuyan siya nito, hinamak at dinuro. Tumalikod si Burgos at sa muling pagtingin niya sa matandang babae ay bigla na lamang itong nagliwanag at nagbagong anyo. Isang nagliliwanag na magandang diwata ang kaniyang nakita. Pinarusahan siya ng diwata dahil nagalit ito sa kanya dahil mapagmataas siya at nantatapak ng ibang tao. Ikinumpas niya ang kanyang kamay, biglang lumakas ang hangin at nadala si Burgos nito at unti-unting nag-iba ang anyo niya at naging maliliit na butil. Mula noon ang katawan ni Burgos na nadala ng hangin at naging mga butil ay tinawag na buhangin.
At dumating na nga ang araw na sisimulan na ang pagpapagawa nito, nanlaban ang mga taong bayan at may ilang nasawi dahil sa pagtatanggol sa kanilang lupain at sarili. Sa kasamaang palad ay hindi nagtagumpay ang mga ito, sila ay pinalayas sa kanilang mga tirahan. Maya-maya ay may lumapit kay Burgos na isang matandang babae at nagmamakaawang huwag siyang palayasin doon. Lumuhod ito sa harapan niya ngunit pinagtabuyan siya nito, hinamak at dinuro. Tumalikod si Burgos at sa muling pagtingin niya sa matandang babae ay bigla na lamang itong nagliwanag at nagbagong anyo. Isang nagliliwanag na magandang diwata ang kaniyang nakita. Pinarusahan siya ng diwata dahil nagalit ito sa kanya dahil mapagmataas siya at nantatapak ng ibang tao. Ikinumpas niya ang kanyang kamay, biglang lumakas ang hangin at nadala si Burgos nito at unti-unting nag-iba ang anyo niya at naging maliliit na butil. Mula noon ang katawan ni Burgos na nadala ng hangin at naging mga butil ay tinawag na buhangin.
ang alamat ng pinggan
Ang batang si ping ay isang batang mapili sa pagkain, hindi siya kumakain ng basta bastang pagkain, hindi sya kumakain ng gulay at mga prutas. Dahil nga sa sila ay mai kaya sa buhay mga piling pagkain lamang ang kanyang kinakain, tulad ng mga pritong karne at ung masasarap lang talaga. Ngunit hindi pa sya kontento doon. Kapag ayaw na niya ay tinatapon na lamang niya ang pagkain. Hindi niya alam ang kahalagahan ng pagkain. Isang araw may batang nanghingi sa kanya ng pagkain, at imbis na bigyan niya ang bata ay itinapon niya ang kanyang kinakain sa basurahan. Isang gabi nanaginip siya na hinahabol daw sya ng mga pagkaing itinapon at inaksya niya. Pagka gising nya ay parng walang nangyari. Lumipas ang madaming araw ay patuloy parin sya sa kanyang gawain. At dumating ang isang araw na mai lumapit sa kanyang isang babaeng mai tultk tulak na karetela at nag aalok ng libre tikim na putaheng gulay, binigyan sya ng babae ng pagkaing ito. Ngunit imbis na kainiun nya ito ay itinapon niya ito sa basurahan . Paguwi nya ng bahay nadatnan nyang gulay ang ulan nila ngunit imbis na kainin nya ito, ay pinakain niya ito sa kanyang alagang aso . Sumapit ang gabi at handa na syang matulog. Sa kalagitnaan ng kanyang pagtulog ay nanaginip muli sya. Sa kanyang panaginip ay mayroong isang diwata ng mga pagkain, at kasama nito ang mga pagkaing inaksaya nito,umiiyak sila at galit na galit sa batang si ping. Nag pasya ang diwata na parusahan si ping upang matuto ito na leksyon, sambit na diwata ang mga katagang "Ping, Ping, Ping, dahil sa pag uugali mong iayn ay pinarurusahan kita, gagawin kitng isang bagay na lahat ng klase ng pagkain ay matitikman mo at hindi ka makakatangging kainin ito, biglang may lumabas na liwanag. Kina umagahan namulat sya na nasa ibang lugar siya. Nakita niyang papalapit sa kanya ang kanyang ina,sumiagaw ito ngunit kahit anong lakas ng sigaw nito ay hindi prin sya marinig na kanyang ina. Dimanpot siya ng kanyang ina, pagka tapos ay nilagyan nia ito ng ibat ibang pagkain tulad ng gulay at prutas. Sumigaw sya ng malakas ngunit wala na syang ngawa.At doon nagumpisa ang pinggan.(END)
BY:Suzzane Dianne Villeta
BY:Suzzane Dianne Villeta
Alamat ng Relo
ALAMAT NG RELO
Noong unang panahon ang mga tao ay wala pang muang sa mga paligid nila. Hindi sila nagaalala sa lahat ng bagay. Wala silang oras na tinatawag. Kung kelan nagugutom dun sila kumakain dahil ang alam lang ng tao ay araw at gabi.
Gabi ibig sabihin ay kailangan nang matulog at araw naman kung kailangan nang bumangon. Wala ding oras sa pamamahinga at pagbubungkal ng lupa.
Sa isang malayong lugar may isang pamilya na si Juan, Maria at ang kanilang mga anak. Ang pagsasaka at paghuhuli ng isda ang kanilang ikinabubuhay. Nagtataka ang ama kung bakit may oras na ang mga anak ay nagugutom at kailangan nang kumain. Dahil may ang king katalinuhan ang ama ay inobserbahan niya sa pamamagitan ng kanyang anino sa kadahilanang kung di niya ito gagawin wala na silang matitirang pagkain. Pag wala na siyang anino doon niya kailangan pakainin ang mga anak niya, pag tuwid ang anino dun naman ang hapunan at sumasapit na ang dilim kaya ang anino niya ang kanyang naging basihan ng oras ng araw. Ang mga kalapit bahay niya ay nagtataka kung bakit sila ay maginhawa sa buhay nila, hindi naman nagmaramot si juan. ibinihagi niya ang kanyang kaalaman. Mula noon ito ay kumalat sa kanilang lugar at sinusunod ng mga tao na ikinaginhawa nila. May oras na sila sa agahan, pagsasaka, tanghalian, sa pamamahinga at hapunan. Na sa kalaunan ay dahil sa siyensiya at kaalaman ng tao ang anino ay nilagyan nila ng numero mula isa hanggang labindalawa.
Napalawak na ang kaalaman at nagkaroon na ng mga makinariya kaya ang orasan ay naisusuot na sa kamay at naisasabit sa dingding, na ito ay tanda kung ano ang mga gawain sa araw araw.
Noong unang panahon ang mga tao ay wala pang muang sa mga paligid nila. Hindi sila nagaalala sa lahat ng bagay. Wala silang oras na tinatawag. Kung kelan nagugutom dun sila kumakain dahil ang alam lang ng tao ay araw at gabi.
Gabi ibig sabihin ay kailangan nang matulog at araw naman kung kailangan nang bumangon. Wala ding oras sa pamamahinga at pagbubungkal ng lupa.
Sa isang malayong lugar may isang pamilya na si Juan, Maria at ang kanilang mga anak. Ang pagsasaka at paghuhuli ng isda ang kanilang ikinabubuhay. Nagtataka ang ama kung bakit may oras na ang mga anak ay nagugutom at kailangan nang kumain. Dahil may ang king katalinuhan ang ama ay inobserbahan niya sa pamamagitan ng kanyang anino sa kadahilanang kung di niya ito gagawin wala na silang matitirang pagkain. Pag wala na siyang anino doon niya kailangan pakainin ang mga anak niya, pag tuwid ang anino dun naman ang hapunan at sumasapit na ang dilim kaya ang anino niya ang kanyang naging basihan ng oras ng araw. Ang mga kalapit bahay niya ay nagtataka kung bakit sila ay maginhawa sa buhay nila, hindi naman nagmaramot si juan. ibinihagi niya ang kanyang kaalaman. Mula noon ito ay kumalat sa kanilang lugar at sinusunod ng mga tao na ikinaginhawa nila. May oras na sila sa agahan, pagsasaka, tanghalian, sa pamamahinga at hapunan. Na sa kalaunan ay dahil sa siyensiya at kaalaman ng tao ang anino ay nilagyan nila ng numero mula isa hanggang labindalawa.
Napalawak na ang kaalaman at nagkaroon na ng mga makinariya kaya ang orasan ay naisusuot na sa kamay at naisasabit sa dingding, na ito ay tanda kung ano ang mga gawain sa araw araw.
By: Glenn Lorenzo P. Torres
Friday, July 4, 2008
ALAMAT NG SUKLAY
Noong unang panahon,sa isang baryong Marikit,ang laht ng mga kadalagahan ay nagpapasiglahan sa pagpapahaba ng kanilang buhok.Sa isang dako ng baryo,may isang mala-anghel sa kagandahan ang dinadayo ng ligaw ng mga kabinataan.ngunit,ang kagandahang ito ng dalaga ay hindi masilayan ng sinumang nagnanais na siya'y makita dahil sa kanyang mahabang buhok na nakatakip sa kanyang mga mata.Bubad ang kanyang pangalan..
Maraming kalalakihan ang sumubok na siya'y angkinin ngunit sila ay nabigo.May sumpa kay Bubad na hindi niya maaaring ipakita ang kanyang kagandahan sa lalaking hindi sigurado kung nagmamahal ng tunay dahil kapag pinakita niya ito sa taong hindi tapat ang pag=ibig sa kanya,ang lalaki ay mamamatay.
Lumipas pa ang mga panahon,habang si Bubad ay nakaupo sa ilalim ng puno ng kawayan,may isang lalaking dumaan at nagsabi,"Bakit nakatago ang iyong mukha sa iyong buhok?"Yumuko si Bubad at ngumiti ng palihim."Napakatamis ng iyong mga ngiti kung ito ay hindi mo ipagdadamot.."dagdag pa ng lalaki.Gumaan ang loob ni Bubad dahil tanging ang binata lamang ang nakapansin sa kanyang ngiti..
Sa pagdaan pa ng mga araw,naging matalik pa silang magkaibigan ni Rafael.Naging madalas ang kanilang pagsasama at pagkikita hanggang sa tuluyan ng nahulog ang loob nila sa isat isa."Mahal na mahal kita Bubad,wala akong takot sa aking sarili.alam kong hindi ako mamamatay kapag hindi mo pinagkait ang iyong kagandahan.".Nag isip si Bubad na mabuti..mahal na mhal niya nadin si Rafael ngunit natatakot siyang baka hindi tapat ang pagmamahal nito sa kanya at ito'y mamatay lamang."Sa ika-7 ng gabi,hihintayin kita sa aming bahay.Ito ay aking kaarawan.."pasya ni Bubad.
Nag isip ng magandang regalo si Rafael kay Bubad..Habang siya ay nagmamasid sa paligid.Pumulot siya ng mga maliliit na sanga galing sa puong kawayan.Pinagtagpi tagpi niya ito.at nabuo ang isang tangkay na animoy may maliliit na ngipin..at tinawag niya itong pang-sangkay sa buhok ni Bubad.
Sa kaarawan ni Bubad,iniabot niya ang pang-sangkay kay Bubad.Humarap ito sa salamin at sinuklay ang buhok na nakahawi sa mukha.Tila isang anghel ang nasilayan ni Rafael.At hindi nagkatotoo ang sumpa.Hindi namatay si Rafael.Kaya't masayang masaya silang nagmahalan.."Dahil sa pang-sangkay na ito kaya't natutunan kong ipakita ang aking sarili sa iba at magtiwala.."mungkahi ni Bubad..Di naglaon,ang pang sangkay ay inawag nadin na SUKLAY..
Maraming kalalakihan ang sumubok na siya'y angkinin ngunit sila ay nabigo.May sumpa kay Bubad na hindi niya maaaring ipakita ang kanyang kagandahan sa lalaking hindi sigurado kung nagmamahal ng tunay dahil kapag pinakita niya ito sa taong hindi tapat ang pag=ibig sa kanya,ang lalaki ay mamamatay.
Lumipas pa ang mga panahon,habang si Bubad ay nakaupo sa ilalim ng puno ng kawayan,may isang lalaking dumaan at nagsabi,"Bakit nakatago ang iyong mukha sa iyong buhok?"Yumuko si Bubad at ngumiti ng palihim."Napakatamis ng iyong mga ngiti kung ito ay hindi mo ipagdadamot.."dagdag pa ng lalaki.Gumaan ang loob ni Bubad dahil tanging ang binata lamang ang nakapansin sa kanyang ngiti..
Sa pagdaan pa ng mga araw,naging matalik pa silang magkaibigan ni Rafael.Naging madalas ang kanilang pagsasama at pagkikita hanggang sa tuluyan ng nahulog ang loob nila sa isat isa."Mahal na mahal kita Bubad,wala akong takot sa aking sarili.alam kong hindi ako mamamatay kapag hindi mo pinagkait ang iyong kagandahan.".Nag isip si Bubad na mabuti..mahal na mhal niya nadin si Rafael ngunit natatakot siyang baka hindi tapat ang pagmamahal nito sa kanya at ito'y mamatay lamang."Sa ika-7 ng gabi,hihintayin kita sa aming bahay.Ito ay aking kaarawan.."pasya ni Bubad.
Nag isip ng magandang regalo si Rafael kay Bubad..Habang siya ay nagmamasid sa paligid.Pumulot siya ng mga maliliit na sanga galing sa puong kawayan.Pinagtagpi tagpi niya ito.at nabuo ang isang tangkay na animoy may maliliit na ngipin..at tinawag niya itong pang-sangkay sa buhok ni Bubad.
Sa kaarawan ni Bubad,iniabot niya ang pang-sangkay kay Bubad.Humarap ito sa salamin at sinuklay ang buhok na nakahawi sa mukha.Tila isang anghel ang nasilayan ni Rafael.At hindi nagkatotoo ang sumpa.Hindi namatay si Rafael.Kaya't masayang masaya silang nagmahalan.."Dahil sa pang-sangkay na ito kaya't natutunan kong ipakita ang aking sarili sa iba at magtiwala.."mungkahi ni Bubad..Di naglaon,ang pang sangkay ay inawag nadin na SUKLAY..
BY:MARIA PAULA URAYAN
BSN 2-8
BSN 2-8
Alamat ng Pusa
Alamat ng Pusa
Sa isang baryong ‘di kalayuan ay may natatanging napakagandang dalagang naninirahan dito. Ayon sa mga sabi-sabi ng mga kabaryo nito at sa mga ibang nakakasaksi, ang dalaga daw sa kasikatan ng araw ay nagniningning sa kanyang taglay na kagandahan ngunit tuwing sasapit daw ang dilim ay nag- iibang anyo ito at nagiging isang matandang ibang- iba sa kaitsurahan niya kapag umaga. Ngunit walang makapagsabi kung ang babae ay isang diwata ba o isang mangkukulam. Sapagkat ang nasabing babae ay may angking galing sa pagluluto at may taglay na busilak na puso. Ngunit sinumang gumawa ng hindi mabuti sa kanya ay nagtatamo ng mga sumpang hindi maipaliwanag. Mabuti naman ang pakikisama at pakikitungo sa kanya ng kanyang mga kabaryo kaya’t ‘pag minsan ay ipinagluluto niya ang mga ito ng kanyang mga masasarap na gawang pagkain. Nagtitinda din ang dalaga ng mga pagkaing luto niya at karamihan pa sa mga taga malayong lugar ay dumarayo sa kanya para lamang matikman at malasahan ang kanyang mga pagkain. Ganoon na lamang ang kanyang husay sa pagluluto. Nagbulong-bulungan ang magkakabaryo at kung ano-ano ang pumapasok sa kanilang isipan sapagkat tuwing sasapit ang gabi ay nagliliwanag ang kanyang tahanan maging ang buong kapaligiran. Kakaibang liwanag ito kung kayat ito ang nagpapagulo sa isipan ng mga kabaryo. Marahil raw ang mga pagbabago sa kanyang kaanyuan ay may kinalaman sa kanyang pagluluto ng masarap na pagkain.
Isang araw sa kanyang pagbubukas ng kanyang tindahan ay may napansin siyang isang lalaking napakadungis na animoy hindi man lamang nanliligo ay umaaligid at nag-aabang sa kanya. Hindi siya nagustuhan ng mga taga nayon sapagkat kung ito ay magkikilos ay napakayabang. Nagkunwari ang dalaga na hindi niya ito napansin at siya ay pumasok sa kanyang tahanan upang kuhanin ang mga naiwang gamit doon. Nagulat siya nang sinilip niya sa bintana ng kanyang tahanan ang lalaki. Kitang kita niya na kinakain ng lalaki ang kanyang mga lutong pagkain at sa kanyang paglabas ay dali-daling nagtatakbo ang lalaki dala ang iba pang mga pagkain. Hinabol niya ito ngunit hindi na niya naabutan ang lalaki. Pinalampas na lamang niya ang pangyayaring iyon. Ngunit kinabukasan ay nandoon na naman ang lalaki. Pumasok muli siya sa kanyang tahanan. Inabangan niya ito at ganoon na naman ang nangyari. Dahil sa kabaitan nito ay wala parin siyang ginawa sa lalaki. Ngunit kinabukasan ay hindi na nakapagtimpi ang dalaga. Nagalit siya, lumakas ang ihip ng hangin at nag ibang anyo siya na naging isang matandang babae. Itinapat ng matandang babae ang kanyang sandok sa lalaki at isinumpang maging isang pusa.
“Kaya ngayon ay pusa” ang wika ng matandang babae. Isa kang taong hindi marunong maligo, walang sipag upang makakain at ibig na ibig mo ang manguha ng pagkaing hindi sa iyo, ngayon ay ginawa kitang pusa at hahayaang magpagala-gala.
By: Arianne Wagan
Subscribe to:
Posts (Atom)